![]() |
Ανήμερα του Αγίου Παντελεήμονος στα Ένδεκα Πεύκα, το 1957.
Από τα αριστερά Ελένη Μεκάση, Βασίλης Πρεσκούρκας, Δημήτρης Μεκάσης, Νίκος Σιάκος και Παναγιώτης Σιάκος.
|
Γράφει ο Δημήτρης Μεκάσης
Ο λόφος που δεσπόζει πάνω από την Φλώρινα, ο λόφος του Αγίου Παντελεήμονα ήταν πάντα ο αγαπημένος τόπος για περιπάτους και εκδρομές. Λόφος αφιερωμένος στο ιατρό Άγιο, καθώς οι ιαματικές πηγές του θεράπευαν τα ερεθισμένα μάτια.
Στις 27 Ιουλίου, οι Φλωρινιώτες χριστιανοί από παλιά τιμούσαν τον Άγιο Παντελεήμονα και λειτουργούσαν στο εκκλησάκι, τότε όταν δεν υπήρχαν
άλλοι ναοί στην Φλώρινα. Γινόταν και πανηγύρι στο βουνό, ένα καλοκαιρινό πανηγύρι, που έδινε πνοή στην μονότονη ζωή των Φλωρινιωτών. Και όταν έγινε το σχίσμα των εκκλησιών, οι πατριαρχικοί και οι εξαρχικοί Φλωρινιώτες, με τις φασαρίες και τους ξυλοδαρμούς, για το αν θα τοποθετηθεί ελληνική ή βουλγάρικη εικόνα του Αγίου Παντελεήμονα, ανάγκασαν τις τουρκικές αρχές να απαγορεύσουν το πανηγύρι.
Πέρασε πολλές φάσεις αυτό το πανηγύρι, όμως τα πράγματα ηρέμησαν και από προπολεμικά ο κόσμος γιόρταζε και γλεντούσε άφοβα, και απολάμβανε τους μεζέδες, τα τσίπουρα και το κρύο νερό κάτω από τον ίσκιο των δένδρων και την δροσιά του βουνού.
Την ημέρα αυτή γιόρταζε και η συντεχνία των αρτοποιών της Φλώρινας. Και δεν ήταν λίγοι οι φούρνοι στην πόλη μας. Ήταν περισσότεροι από πενήντα. Οι αρτοποιοί και οι οικογένειές τους γλεντούσαν στο εξοχικό